اثاث کشی

قبل‌ترها همیشه از اثاث کشی فرار کرده بودم، می‌ترسیدم از اثاث کشی، مثل ترسم از قبرستون، مثل ترسم از خدافظی

موقع اثاث کشی که می‌شد یه دفعه یادم می‌آفتاد که امتحان دارم، پروژه دارم‌، خونواده رو می‌پیچوندم می‌رفتم خونه‌ی دوستام، می‌پیچوندم خلاصه

اومدم که اینطرف، موقع اولین اثاث کشیم همه‌اش انتظار داشتم از یه نفر که اونموقع پارتنرم بود بیاد و کمکم کنه برای اثاث کشی، که البته اون سفر بود و من موندم یه خونه پر از خرت و پرت بدون هیچ دست و پایی برای جمع و جور کردنشون، همه‌اش انتظار داشتم یکی بیاد همه‌چی رو سر و سامون بده و من بشینم درسمو بخونم

این‌بار که دومین اثاث کشیمه خیلی اوضاع عوض شده، بهش به چشم یه پروژه نگاه کردم و از یه هفته قبل شروع کردم به بسته بندی، همه‌چی رو برنامه‌ریزی کردم و اصلن فکر نمی‌کردم انقدر راحت می‌شه با قسمت بندی کارها و مدیریت، آسونش کرد

به این اثاث کشی و انجام اون با موفقیت به چشم یک دستاورد نگاه می‌کنم

یه بغل گرم گرم

تازه که رسیده بودم اینجا سه تا جعبه به دستم رسید از خواهرم، پنج سال بود ندیده بودمش، دلتنگی پنج ساله اش رو داخل سه تا جعبه گذاشته بود، جعبه ها رو که باز می کردم همه ی خاطرات زنده می شدن
هنوز هم هر وقت بسته ای از خانواده می رسه همون حس رو دارم
حس یه بغل گرم گرم

مستی

از مستی بدم میاد، چون منو یاد همه‌ی لحظه‌های قشنگی میاره که واسه‌ی من خیلی خاص بودن و برای تو فقط یه تجربه‌ی جالب دیگه بودن

دزد خنده

گاهی اتفاق‌هایی تو زندگی می‌افته که بزرگت می‌کنه، متفاوتت می‌کنه، انقدر که دیگه سخت می‌تونی وارد بازی آدم‌ها بشی

گاهی دست تقدیر یه جوری خنده رو از رو لبهات می‌دزده که دیگه هرچی می‌گردی پیداش نمی‌کنی

گاهی خودت رو اینجور راضی می‌کنی که متفاوتی

باهم بودنمان

اتفاق خاصی نیفتاده است

فقط آنچه میان من و تو بود یا گمان می‌کردم که بود تمام شده‌است

یک سری کلمات بی‌معنا شده‌اند 

یک سری اشارات تهی شده‌اند

 مثل غذایی که بی موقع زیرش را خاموش کرده باشند و رها کرده باشند روی اجاق

باهم بودنمان خیلی زود از دهن افتاد

I love this life!

عدم وابستگی

یه تعادل نسبی 

خود آ بودن

بدونی که داری چیکار می‌کنی

بدونی که با چه سرعتی می‌تونی بری

بدونی تا کجا می‌تونی بری

بدونی حداقل تا کجا برسی اوکی هستش

درس خوندن توی کافه

صدای گیتاری که یه نفر اون طرف نشسته و داره می‌زنه

خستگی از مسابقه‌ی فوتبال و حس خشودی که بازی رو بردین

دیگه مهم نیست چیز دیگه‌ای

ممکنه آشنایی ببینی  بگی میخوای شام با من بخوری

آشنا بگه آره یا با مهربونی بگه نه برنامه دیگه‌ای دارم

و تو درهر صورت از شام لذت می‌بری

و به این فکر می‌کنی فردا صبح زود کل باغچه رو بیل بزنی و آماده کنی برای کاشتن سبزی‌های پاییزی!

در بودن و حذر کردن

باید حذر کرد

باید حذر کرد و خاموش ماند

گفت و گو چاره‌ساز نیست، چرا که زبان مشترکی در کار نیست

چرا که تلاشی نخواهی‌کرد که به زبان من سخن بگویی

چرا که اگرچه فصل سرد سالهاست که حکمفرماست، اما

دست من هنوز گرم است، و اشکهایم، و گونه‌هایم زیر سیل اشک

و شور زندگی هنوز در من جاریست

    و هنوز نمی‌خواهم این شور را زیر پوتین‌های فولادی قدرت و منطق نابود کنم 

ایستادگی روی دست

دستهایم باید که طاقت بیاورند

پاهایم خیلی وقت است که وا داده‌اند

روی دستهایم راه می‌روم مدتهاست

آهسته‌تر، شمرده‌تر، لرزان‌تر 

ولی هنوز باز نایستاده‌ام

خونه‌ی جدید

بزرگترین اشتباهی که ابتدای ورودم به این ور دنیا کردم این بود که خونه‌ی تک نفری گرفتم، دیوارهای خالی خونه و تلاش‌های یک‌نفری برای تبدیل کردن اون مکعب تو خالی به یک خونه، اون‌هم برای من بی‌تجربه و غریبه بشدت من رو خسته کرد 

حالا بعد از یک سال با اومدنم به این خونه‌ی شلوغ و پر سروصدا خیلی بهتر دارم  به عادت‌های همیشگیم بر می‌گردم

 این که یک اتاق از یک خونه‌ی بزرگ رو دارم بشدت نزدیک به زندگیم با خونواده در اکباتان هستش: اتاق شخصی بزرگ و خونه‌ی دوبلکس. شنیدن  صدای حرف زدن آدمها از پذیرایی، وقتی هدفون رو از تو گوشت یه لحظه برمی‌داری  دلگرم کننده‌اس

امشب روی یه مسئله گیر کرده‌بودم، رفتم توی پذیرایی و روی ریکلاینر نشستم و حلش کردم: انگار سقف بلند خونه یا حس اینکه پشت درهای بسته‌ی هر یک از اتاقها یه نفر داره نفس می‌کشه اعصابمو آروم می‌کنه

تجربه‌ی بسیار قشنگیه زندگی کردن با آدم‌ها از فرهنگ‌ها و طرز تفکرهای مختلف: و آدم چقدر بیشتر زندگی رو  می‌شناسه، و یاد می‌گیره که با هر آدمی قدر خودش رفتار کنه و از هر آدمی قدر خودش انتظار داشته باشه 

من

 من بسیار سختگیرم و بسیار نکته‌سنج 

و جمعیت خسته می‌کند مرا

من طاقت اشتباه تک تک آدم‌ها را ندارم

حماقت آدم‌ها کلافه‌ام می‌کند

  من ترجیح می‌دهم پشت میزتحریرم بنشینم و چای بخورم

  یا با چند نفر خیلی خاص‌تر از خودم هفته‌ای یک‌بار یه بار بروم بار البته با کلی برنامه‌ریزی قبلی 

 گاهی هم با کسی که خیلی خاص باشد تنها باشم و اگر هم نشد یک کتاب بگیرم دستم و ولو بشوم روی تخت

و پیش خودم فکر کنم که من چقدر خاص هستم!

تردید

شاید من اشتباه می‌کنم

شاید اشتباه آمده‌ام

شاید زیر این پرده‌ی مخمل فیلی نیست

شاید باید مثل همان وقت که دانستم خدایی در کار نیست، 

قد بکشم تا پنجره‌ی سقفی و همه‌ وزن خود را روی مچ دستانم بیندازم  و این کلبه را از راه سقف  ترک کنم

هشدار!

داشتم آرشیو مسیج‌های فیس‌بوکم رو نگاه می‌کردم دیدم یکی یه مسیج زده بوده و در مورد یه آدمی که من به مدت خیلی کوتاهی باهاش آشنا بودم و کلن آدم شیاد و پدرسوخته‌ای بود سوال پرسیده، شخص مورد نظر توی پیامش نوشته بود که فرد شیاد به عنوان رزومه  گفته که با من همخونه‌ای بوده و من اصرار داشتم که با خودم بیارمش خارج از کشور!! این موضوع خیلی من رو به فکر فرو برد! ما حتی برای کوچکترین ارتباطی که با آدمها داریم مسئولیم وگرنه پس‌فردا بعنوان رزومه ممکنه ازمون سوء استفاده بشه!!

واقعیت

گاهی لازم است که چَک بخوری تا حواست سر جایش بیاید،

 تا چشمانت را باز کنی ببینی کجا ایستاده‌ای و با چه کسانی ایستاده‌اند

تا بار گرانبها و دردناک انسانیت را بر گردن بگیری

میان دنیای رنگارنگ کودکی و دنیای جدی بزرگسالی ضربات محکم لگد و تو دهنی هستند

   برای خیلی‌ها این آستانه هیچ گاه  و برای خیلی‌ها خیلی زود رخ می‌دهد

شاید باید شکایت را به پدر ببرم که زودتر از اینها من را با واقعیت مواجه نکرده بود ...

مسابقه‌ی حرف نزدن

مسابقه‌ی حرف نزدن است میان من و تو،

هر کس بیشتر حرف نزند

هرکس بیشتر دلتنگی‌هایش را به ته دلش بدوزد و بهتر لبخند بزند از الکی، برنده می‌شود

فراموشی

یه جایی می‌رسی که دیگه دوس نداری کسی رو قانع کنی،
فقط دوس داری یه گوشه بشینی و نگاه کنی
دوس نداری راجع به خیلی چیزا با آدما صحبت کنی،
با بقیه بودن فقط برات این جذابیت رو داره که یه مدت خودت رو فراموش کنی

خاطرات تلخی که کهنه نمی‌شن

اون شب‌ها رو هیچ وقت یادم نمی‌رن 

شب از نیمه می‌گذشت ولی خواب به چشمام نمی‌اومد

دوست نداشتم برم به رختخواب 

باورش سخت بود

تصور تنهایی خوابیدن قابل باور نبود

   باورش سخت بود که کسی که همه‌ی زندگیمو براش قمار کرده بودم 

دیگه نمی‌خواست هم تختخوابی من باشه.... 

هیچ کس نخواهد فهمید

گاهی فقط باید چشمانت را ببندی و بگویی این هم می‌گذرد، گاهی باید حتی به معانی جملاتی که دیگران به تو می‌گویند فکر نکنی، گاهی باید خیلی چیزها را درون خودت کشته فرض کنی، گاهی.

یاد بابا

بابا دیگه نمیخوام دانشمند بشم بابا میخوام بیام پیشت

دیگه میخوام هر شب بشینم باهات تخته بازی کنم

بابا پایه میشم هرشب با هم بریم پیاده روی

قرار بود یه روز قشنگ بیاد

قرار بود یه روز بیاد که بابا کار ساختمون سازی نداشته باشه

قرار بود یه روز بابا بیاد اینجا با هم کشاورزی کنیم

قرار بود یه روز بیاد که با خیال راحت مثل اون قدیما همه دور هم باشیم

بابا

اتفاق ناگواری بود، 

همه متاثر شدند و بشدت اظهار همدردی کردند

حادثه به خودی خود دردناک بود و موقعیت من در هنگام مواجهه با آن تاثر برانگیز

اما برخی بیشتر می‌دانستند که بابا چقدر برای من خاص بود و رابطه‌ی من و بابا چقدر منحصر به فرد

آنها بیشتر متاثر شدند و کلمات قشنگتری برای همدردی به‌کار بردند